Hayat Temmuz 31
Hayata karşı yenilmeden durduğumuz zamanlar var, ruhumuzdan çok şey versek de ayakta kalmaya çalıştığımız zamanlar var.
İnandığımız , hayata bağlanmak için dalın ucunu bir türlü bırakmamamak için savaştığımız anlar var...
Umutsuzluğumuz ve çaresizliğimiz dibe vursa da küçücük bir kediden, saksıda açan bir çiçekten umudumuz var....
Nasıl kendimizi sürekli hayata bağlıyoruz. Her yıkımdan ders alıyoruz da niye bir daha yıkılıyoruz....Uslanmayan bir yapımız mı var???
Ayrılıklara alışıyoruz, ölümleri kabulleniyoruz. Acılar içimizi yaksa da o acıları yaşamak adına tekrar atılıyoruz mutluluk dediğimiz yalanın içine...
Bırakıp gitmedi mi sevdikleriniz, solmadı mı çiçekleriniz, hiç ölmedi mi kediniz?
Ne kadar azimli bir canlıyız. Yenilen pehlivan güreşe doymazmış derler... Nasıl bakıyoruz hayata? Nasıl bir savaş bu?
Yenebilen var mı hayatı ?
Kiminle güreşiyorsunuz...
